Archief
Column 3
Het “Belvirus”
Al enige jaren heerst er, behalve de reeds bekende ziekten, een moderne uitgave van een epidemie. Ongeveer tien jaar geleden begon dit virus de kop op te steken. Hoe het ontstaan is weet eigenlijk niemand, maar men vermoedt dat de eerste ziektekiemen uit de laboratoria van bekende elektronicabedrijven met opzet zijn “ontsnapt”.
De eerste geïnfecteerde mensen waren, zakenlieden, werknemers in continudiensten, artsen en de bekende personen. Zelfs criminelen vertoonden dezelfde ziektebeelden. Omdat over de gehele aardbol meldingen kwamen van dezelfde verschijnselen heeft men al snel een goed herkenbare naam gegeven aan deze ziekte; “GSM” . Dit om zoals bijvoorbeeld MS, ALS en TBC een duidelijk begrip weer te geven. Wat zijn de verschijnselen ? Apathisch gedrag, niet reageren op signalen, waas in de ogen en vooral nerveus. Nu in 2007 kunnen we echt spreken van een wereldepidemie want de acceptatie van het ziektebeeld en de verschijnselen zijn zelfs in de reclame terug te vinden.
Onze maatschappij is echt verziekt door deze moderne uitgave van de “Hongkong-griep”. Jaren geleden zag je tijdens autorijden mensen nog in de auto, neuspeuteren, zingen of in zichzelf praten. Maar als je nu iemand op de weg ziet zwalken en alle verkeersregels aan zijn laars ziet lappen, tien tegen een, dat er een geïnfecteerde achter het stuur zit. De poliep aan zijn oor is dan al zo groot dat er echt een operatieve ingreep uitgevoerd moet worden. Men lost dit op door het installeren van een zogenaamde carkit. Bij diverse bedrijven is deze al opgenomen in de (ziekte)kostenregeling.
De behandelde patiënten kunnen wat beter deelnemen aan het verkeer, maar je herkent ze toch aan dezelfde verschijnselen, als iemand die in zichzelf praat. Ook het ijlen op straat met oordopjes en snoermicrofoon, is een uitwas van deze door de ziekte ontstane verslaving. Ondanks vele pogingen een halt toe te roepen aan deze wereldepidemie is het toch dweilen met de kraan open. Op speelplaatsen bij scholen hoor je al de diverse belsignalen en menig leraar moet zijn les onderbreken om een zieke, vermanend toe te spreken, tot hij vaak zelf ook geïnfecteerd is.
Ook op plaatsen waar het normaliter stil hoort te zijn zoals; in toiletten, op begraafplaatsen, in kerken, tijdens vergaderingen en in bibliotheken, is reeds dit bekende ziekteverschijnsel waarneembaar. De patiënten laten vaak de meest uiteenlopende belsignalen horen. Zo hoorde ik tijdens het EK voetballen zelfs het “Wilhelmus”, en als dan een grote groep geïnfecteerden bijeen is en er komt een belsignaal, dan zie je iedereen, nerveus en vragend kijkend in zakken voelen.
Dit is echt beangstigend, het ziet er naar uit dat er binnenkort nog maar echt weinig mensen zonder deze ziekte rondlopen. Erger nog, zelfs onze ouderen en bejaarden ontkomen er niet aan. Ik was onlangs in Huize Avondrood en ik liep daar naar binnen en passeerde een oud charmant vrouwtje met een looprek. Plotseling hoorde ik een bescheiden toch wel zweverige belmelodie. Het vrouwtje pakte uit haar mandje een Nokia (GSM-ziektekiem ) en ik hoorde haar nog net zeggen ; “Met loesje, ja Petrus ik ben onderweg” en heel bedeesd “hekte” ze verder.
De eerste geïnfecteerde mensen waren, zakenlieden, werknemers in continudiensten, artsen en de bekende personen. Zelfs criminelen vertoonden dezelfde ziektebeelden. Omdat over de gehele aardbol meldingen kwamen van dezelfde verschijnselen heeft men al snel een goed herkenbare naam gegeven aan deze ziekte; “GSM” . Dit om zoals bijvoorbeeld MS, ALS en TBC een duidelijk begrip weer te geven. Wat zijn de verschijnselen ? Apathisch gedrag, niet reageren op signalen, waas in de ogen en vooral nerveus. Nu in 2007 kunnen we echt spreken van een wereldepidemie want de acceptatie van het ziektebeeld en de verschijnselen zijn zelfs in de reclame terug te vinden.
Onze maatschappij is echt verziekt door deze moderne uitgave van de “Hongkong-
De behandelde patiënten kunnen wat beter deelnemen aan het verkeer, maar je herkent ze toch aan dezelfde verschijnselen, als iemand die in zichzelf praat. Ook het ijlen op straat met oordopjes en snoermicrofoon, is een uitwas van deze door de ziekte ontstane verslaving. Ondanks vele pogingen een halt toe te roepen aan deze wereldepidemie is het toch dweilen met de kraan open. Op speelplaatsen bij scholen hoor je al de diverse belsignalen en menig leraar moet zijn les onderbreken om een zieke, vermanend toe te spreken, tot hij vaak zelf ook geïnfecteerd is.
Ook op plaatsen waar het normaliter stil hoort te zijn zoals; in toiletten, op begraafplaatsen, in kerken, tijdens vergaderingen en in bibliotheken, is reeds dit bekende ziekteverschijnsel waarneembaar. De patiënten laten vaak de meest uiteenlopende belsignalen horen. Zo hoorde ik tijdens het EK voetballen zelfs het “Wilhelmus”, en als dan een grote groep geïnfecteerden bijeen is en er komt een belsignaal, dan zie je iedereen, nerveus en vragend kijkend in zakken voelen.
Dit is echt beangstigend, het ziet er naar uit dat er binnenkort nog maar echt weinig mensen zonder deze ziekte rondlopen. Erger nog, zelfs onze ouderen en bejaarden ontkomen er niet aan. Ik was onlangs in Huize Avondrood en ik liep daar naar binnen en passeerde een oud charmant vrouwtje met een looprek. Plotseling hoorde ik een bescheiden toch wel zweverige belmelodie. Het vrouwtje pakte uit haar mandje een Nokia (GSM-
Softwood
